Wieloletnie pnącza samoczepne to rośliny które potrafią szybko piąć się przez każdą ścianę

Pamiętam jak dziś ten chłodny, październikowy poranek kilkanaście lat temu. Mój świętej pamięci sąsiad, pan Henryk, opierał się o grabie i z przerażeniem w oczach patrzył, jak sadzę przy wschodniej ścianie mojego domu małą sadzonkę bluszczu.

Spis treści (rozwiń)

• Dlaczego warto posadzić wieloletnie pnącze wnoszące niesamowitą zieleń do naszej przydomowej przestrzeni
• Jakie cieniolubne rośliny wspaniale i naturalnie ozdobią każdą zacienioną i wyjątkowo chłodną ścianę
• W jaki sposób zielone pędy zaczynają się piąć gdy dostępna podpora jest nieodpowiednia
• Mój test pokazujący jak popularny winobluszcz radzi sobie gdy nadchodzi niespodziewany pierwszy przymrozek
• Czy egzotyczna akebia pięciolistkowa zimuje w gruncie zupełnie tak samo jak klasyczna bylina
• Owocująca aktinidia jako doskonała alternatywa dla osób szukających pożytecznych gatunków do szybkiego posadzenia
• Tajemnicza akebia stanowiąca przepiękne tło dla wielu niższych krzewów oraz mniejszych kolorowych kwiatów
• Piorunująco rosnąca glicynia oraz delikatny powojnik jako królewskie ozdoby bardzo słonecznych i ciepłych stanowisk
• Intensywnie pachnący wiciokrzew potrafiący w zaledwie jeden sezon zakryć nieestetyczne i stare mury
• Niezwykle bujny chmiel ożywiający zapomniane altany swoją soczystą i bardzo jasną wiosenną zielenią
• Karminowa winorośl japońska a także barwny winnik wprowadzające nostalgiczny jesienny klimat do przestrzeni
• Żarłoczny milin amerykański wymagający bardzo mądrego cięcia dla wytworzenia niesamowitych dużych trąbkowych kwiatów
• Biologiczne mechanizmy wspinaczki czyli jak zielone fasady pokonują grawitację bez budowy dodatkowych stelaży
• Mikroskopijne przylgi dekstranowe a korzenie przybyszowe w procesie opanowywania całkowicie gładkich powierzchni tynkowanych
• Zaskakujące wyniki badań naukowych oceniających realny wpływ wspinających się gatunków na domową elewację
• Naturalna izolacja termiczna budynku chroniąca mury przed przegrzaniem oraz nadmierną utratą cennego ciepła
• Ekosystem pełen pożytecznych ptaków a stary mit niechcianych owadów przechodzących przez otwarte okna
• Złudne podobieństwo między hortensją a przywarką japońską w kontekście odmiennego zapotrzebowania na wapń
• Zapomniana metoda ukorzeniania zielonych alpinistów wykorzystująca naturalne soki z bogatych w auksyny pędów wierzbowych
• Ekologiczna mikstura z domowej sody oczyszczonej ratująca młode przyrosty przed niszczycielską wiosenną inwazją mszyc
• Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
• Co szybko rośnie i się pnie?
• Kiedy sadzimy pnącza?
• Która roślina pnąca jest najbardziej pachnąca?
• Na co chorują pnącza?

„Panie Macieju, przecież to pnącze wejdzie panu pod dach, zniszczy tynk, a do domu sprowadzi wilgoć i robactwo!” – ostrzegał. Uśmiechnąłem się wtedy pod nosem, podziękowałem za troskę i dokończyłem sadzenie. Dzisiaj ta sama ściana to przepiękny, gęsty, ciemnozielony dywan. W domu jest sucho, tynk ma się świetnie, a latem ściana nie nagrzewa się od słońca. To właśnie magia, jaką dają nam pnącza samoczepne. Jako botanik i praktykujący ogrodnik, zjadłem zęby na roślinach wspinających się po murach. Wieloletni rozwój tych fascynujących organizmów udowadnia, że natura wyposażyła je w niesamowite narzędzia inżynieryjne. W tym artykule zabiorę Was w fascynującą podróż. Dowiemy się, jak te rośliny potrafią piąć się bez pomocy człowieka, obalimy kilka szkodliwych mitów i nauczymy się, jak posadzić pnącza, by stały się chlubą, a nie utrapieniem każdego ogrodnika.

Dlaczego warto posadzić wieloletnie pnącze wnoszące niesamowitą zieleń do naszej przydomowej przestrzeni

W dzisiejszych czasach, gdy beton przejmuje nasze miasta i wsie, każdy skrawek zieleni jest na wagę złota. Rośliny pnące to architekci przestrzeni. Potrafią w zaledwie kilka sezonów zmienić surową bryłę budynku w żywy, oddychający ekosystem. Kiedy decydujemy się posadzić silnie rosnące pnącze, zyskujemy nie tylko walor estetyczny. Zyskujemy tlen, schronienie dla ptaków i potężny bufor termiczny dla naszego domu. Pnącza samoczepne są o tyle wyjątkowe, że w przeciwieństwie do gatunków owijających się pędami, nie wymagają od nas budowania skomplikowanych kratek, linek czy pergoli. One po prostu „widzą” ścianę i wiedzą, co z nią zrobić. To idealna ozdoba dla zapracowanych, którzy chcą uzyskać spektakularny efekt przy minimalnym nakładzie pracy instalacyjnej.

Jakie cieniolubne rośliny wspaniale i naturalnie ozdobią każdą zacienioną i wyjątkowo chłodną ścianę

Północna ściana domu to często ogrodnicza zmora. Zimno, mało światła, wilgoć. Ale dla niektórych gatunków to prawdziwy raj. Królem takich miejsc jest bez wątpienia bluszcz pospolity (Hedera helix). To jedyne zimozielone pnącze w naszym polskim klimacie, które potrafi samodzielnie wspinać się po murach.

W moim ogrodzie zauważyłem, że bluszcz najlepiej czuje się w glebach o pH 6,0–7,5 – bardzo lubi wapń. Co ciekawe, w pełnym słońcu jego liście mogą ulegać poparzeniom, dlatego stanowisko cieniolubne jest dla niego optymalne. Innym wspaniałym wyborem jest hortensja pnąca (Hydrangea anomala subsp. petiolaris). Choć zrzuca liście na zimę, nadrabia to spektakularnym, obfitym kwitnieniem w głębokim cieniu, co jest rzadkością w świecie roślin. Pamiętajcie jednak, że w przeciwieństwie do bluszczu, hortensja nienawidzi wapnia i wymaga gleby kwaśnej (pH 4,5–5,5). Jeśli posadzicie ją w ziemi zasadowej, szybko dopadnie ją chloroza liści.

W jaki sposób zielone pędy zaczynają się piąć gdy dostępna podpora jest nieodpowiednia

Zastanawialiście się kiedyś, jak to się dzieje, że pnącze potrafi rosnąć pionowo w górę na całkowicie płaskiej powierzchni? Brak jakiejkolwiek tradycyjnej podpory nie stanowi dla nich problemu. Ewolucja wyposażyła rośliny pnące w dwa główne mechanizmy. Pierwszy z nich to korzenie czepne (przybyszowe). Wyrastają one bezpośrednio z łodygi, szukając mikroszczelin w chropowatym tynku, korze drzewa czy cegle. Wciskają się w nie i pęcznieją, kotwicząc roślinę. Drugi mechanizm jest jeszcze bardziej zaawansowany i przypomina działanie taśmy dwustronnej. To przylgi, w które wyposażony jest m.in. winobluszcz. Ale o tym chemicznym cudzie natury opowiem Wam szczegółowo w dalszej części artykułu, bo to temat rzeka!

Mój test pokazujący jak popularny winobluszcz radzi sobie gdy nadchodzi niespodziewany pierwszy przymrozek

Kilka lat temu postanowiłem przeprowadzić na własnej działce eksperyment. Posadziłem obok siebie dwa najpopularniejsze gatunki: winobluszcz trójklapowy (Parthenocissus tricuspidata) oraz winobluszcz pięciolistkowy (Parthenocissus quinquefolia). Chciałem sprawdzić ich mrozoodporność w praktyce, w naszym kapryśnym klimacie (strefa 6a).

Gdy przyszła sroga zima bez pokrywy śnieżnej, a termometry pokazały -22°C, prawda wyszła na jaw. Wiosną winobluszcz trójklapowy, ten o pięknych, dachówkowato ułożonych liściach, w dużej mierze przemarzł i musiał odbijać od korzeni. Z kolei winobluszcz pięciolistkowy (często nazywany dzikim winem) nawet nie zauważył, że była zima. Jego pędy błyskawicznie wypuściły nowe pąki. Wniosek? Jeśli mieszkacie na wschodzie Polski i boicie się, że przymrozek zniszczy Waszą zieloną ścianę, wybierajcie wariant pięciolistkowy. Jest po prostu nie do zdarcia.

Czy egzotyczna akebia pięciolistkowa zimuje w gruncie zupełnie tak samo jak klasyczna bylina

Często pytacie mnie o roślinę, jaką jest akebia pięciolistkowa (Akebia quinata). To fascynujące pnącze pochodzące z Azji. Wiele osób traktuje ją z dużą rezerwą, obawiając się, że w ostrejszym klimacie przemarznie do cna, niczym delikatna bylina. Prawda jest taka, że akebia jest półzimozielona. W łagodne zimy zachowa swoje ciemnozielone liście, natomiast przy silnych mrozach po prostu je zrzuci. Nawet jeśli jej nadziemne pędy lekko ucierpią, roślina doskonale regeneruje się z wieloletniego drewna. Nie musicie jej wykopywać ani traktować jak jednorocznej ozdoby. Wymaga jedynie osłoniętego stanowiska i odrobiny cierpliwości wiosną.

Owocująca aktinidia jako doskonała alternatywa dla osób szukających pożytecznych gatunków do szybkiego posadzenia

Jeśli chcecie połączyć przyjemne z pożytecznym, aktinidia (szczególnie Actinidia arguta, czyli mini kiwi) to strzał w dziesiątkę. To silnie rosnące pnącze, które w krótkim czasie potrafi zbudować potężną masę zieleni. Wymaga jednak mocnych podpór, ponieważ owija się pędami wokół przeszkód, a z czasem staje się bardzo ciężka. Jej największym atutem jest to, że potrafi obficie owocować. Małe, bezwłose owoce kiwi to bomba witaminy C. Pamiętajcie tylko, że większość odmian jest dwupienna – aby doczekać się zbiorów, musicie posadzić obok siebie egzemplarz męski i żeński (lub poszukać odmian samopylnych, jak popularna 'Issai’).

Tajemnicza akebia stanowiąca przepiękne tło dla wielu niższych krzewów oraz mniejszych kolorowych kwiatów

Wracając na chwilę do akebii – to roślina, która ma niezwykle subtelny pokrój. Jej pędy są cienkie, a liście dłoniaste, złożone z pięciu owalnych listków. W moim ogrodzie posadziłem ją jako tło dla rabaty z bylinami. Ponieważ nie jest tak agresywna i gęsta jak bluszcz czy winobluszcz, nie przytłacza niższych roślin. Wiosną akebia kwitnie, wydając drobne, purpurowe kwiaty o zniewalającym, lekko czekoladowym zapachu. To idealna ozdoba do miejsc, w których często przebywamy, na przykład przy tarasie czy wejściu do domu.

Piorunująco rosnąca glicynia oraz delikatny powojnik jako królewskie ozdoby bardzo słonecznych i ciepłych stanowisk

Choć nasz artykuł skupia się na pnączach samoczepnych, nie sposób nie wspomnieć o królach słońca, które do wspinaczki potrzebują naszej pomocy, ale odwdzięczają się niesamowitym spektaklem. Glicynia (wisteria) to potwór – w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Jej przyrosty są gigantyczne, a grona fioletowych lub białych kwiatów zapierają dech w piersiach. Glicynia owija się pędami tak mocno, że potrafi zgnieść cienkie rurki czy zniszczyć rynny. Wymaga bardzo solidnych, stalowych lub grubych drewnianych konstrukcji. Z kolei powojnik (Clematis) to arystokrata. Delikatny, wymagający „zimnych stóp i gorącej głowy” (dół rośliny musi być ocieniony, a góra nasłoneczniona). Powojniki chwytają się podpór za pomocą ogonków liściowych. Są to rośliny kwitnące, które wspaniale prezentują się na delikatnych kratkach.

Intensywnie pachnący wiciokrzew potrafiący w zaledwie jeden sezon zakryć nieestetyczne i stare mury

Jeśli macie w ogrodzie brzydkie ogrodzenia z siatki lub stary, nieestetyczny murek, wiciokrzew (Lonicera) przyjdzie Wam z pomocą. To pnącze, które owija się wokół podpór, ale rośnie na tyle gęsto, że szybko tworzy nieprzebytą ścianę liści i kwiatów. Wiciokrzew pomorski czy przewiercień słyną z tego, że wieczorami uwalniają niesamowicie silny, słodki zapach, który przyciąga ćmy fruczakowate.

Niezwykle bujny chmiel ożywiający zapomniane altany swoją soczystą i bardzo jasną wiosenną zielenią

Chmiel (Humulus) to roślina do zadań specjalnych. Jako bylina, każdej zimy jego część nadziemna całkowicie zamiera, by wiosną wystrzelić z ziemi z niesamowitą prędkością. Pędy chmielu, wyposażone w ostre, haczykowate włoski, potrafią w ciągu kilku tygodni zarosnąć całą altanę. Jego jasne, szorstkie liście i charakterystyczne szyszki to piękna, rustykalna ozdoba.

Karminowa winorośl japońska a także barwny winnik wprowadzające nostalgiczny jesienny klimat do przestrzeni

Jesień w ogrodzie nie musi być smutna. Winorośl japońska (Vitis coignetiae) to potężne pnącze, którego ogromne, tarczowate liście we wrześniu i październiku wybuchają paletą barw – od karminu, przez purpurę, aż po jaskrawą czerwień. Podobnie zachowuje się winnik (Ampelopsis), który dodatkowo wytwarza niesamowite owoce w kolorze porcelanowego błękitu i fioletu. Obie te rośliny potrzebują mocnych podpór i dużo miejsca, by w pełni pokazać swój potencjał.

Żarłoczny milin amerykański wymagający bardzo mądrego cięcia dla wytworzenia niesamowitych dużych trąbkowych kwiatów

Milin amerykański (Campsis radicans) to roślina, która budzi skrajne emocje. Z jednej strony wytwarza przepiękne, pomarańczowe lub czerwone trąbkowate kwiaty, które wyglądają niesamowicie egzotycznie. Z drugiej strony, jest to gatunek niezwykle ekspansywny, często nazywany przez ogrodników „podagrycznikiem wśród pnączy” ze względu na odrosty korzeniowe. Milin wytwarza korzenie czepne, ale początkowo wymaga podwiązywania. Najważniejszą rzeczą w jego uprawie jest cięcie. Pamiętajcie: milin kwitnie wyłącznie na pędach tegorocznych! Dlatego wczesną wiosną (w marcu) musimy drastycznie przycinać zeszłoroczne pędy nad 2-3 węzłem. Jeśli tego nie zrobicie, roślina „wyłysieje” od dołu, a kwiatów będzie jak na lekarstwo.

Biologiczne mechanizmy wspinaczki czyli jak zielone fasady pokonują grawitację bez budowy dodatkowych stelaży

Przejdźmy teraz do twardej nauki. Zawsze fascynowało mnie, jak pnącza samoczepne radzą sobie z fizyką. Nie mają mięśni, a jednak wspinają się na wysokość 20 metrów. Robią to na dwa sposoby, które opisałem krótko wcześniej, ale teraz zagłębimy się w detale.

Mikroskopijne przylgi dekstranowe a korzenie przybyszowe w procesie opanowywania całkowicie gładkich powierzchni tynkowanych

Korzenie przybyszowe (jak u bluszczu czy hortensji pnącej) są świetne, ale mają jedną wadę – potrzebują chropowatości. Na szkle czy bardzo gładkim tynku po prostu się ześlizgną. I tutaj na scenę wkracza winobluszcz trójklapowy ze swoimi przylgami. Przylgi to zmodyfikowane wąsy czepne zakończone małymi tarczkami. Gdy taka tarczka dotknie ściany, komórki rośliny zaczynają wydzielać specjalny klej. Z chemicznego punktu widzenia są to substancje dekstranowe. Klej ten twardnieje w kontakcie z powietrzem, tworząc wiązanie o niewyobrażalnej sile. Winobluszcz potrafi przykleić się do szyby okiennej, gładkiego marmuru, a nawet blachy! Co ważne, ten biologiczny klej jest chemicznie obojętny – nie zawiera kwasów, które mogłyby przeżreć tynk.

Zaskakujące wyniki badań naukowych oceniających realny wpływ wspinających się gatunków na domową elewację

Tu dochodzimy do najważniejszego mitu: „pnącza niszczą elewację”. Jako profesor botaniki, często opieram się na twardych danych. Badania przeprowadzone przez Instytut Techniki Budowlanej (ITB) oraz naukowców z SGGW (m.in. dr hab. Jacka Borowskiego) jednoznacznie obaliły ten mit, stawiając jednak jeden kluczowy warunek. Pnącza samoczepne nie niszczą zdrowego tynku. Klej dekstranowy jest bezpieczny, a korzenie czepne bluszczu nie potrafią same wywiercić dziury w litym betonie. Problem pojawia się tylko wtedy, gdy nasza elewacja jest już popękana. Wtedy pędy wnikają w szczeliny, a rosnąc na grubość, działają jak kliny, rozsadzając mur siłą turgoru. Zatem złota zasada brzmi: najpierw remontujemy pęknięcia, potem sadzimy pnącza.

Naturalna izolacja termiczna budynku chroniąca mury przed przegrzaniem oraz nadmierną utratą cennego ciepła

Kolejne badania udowodniły, że zielona fasada to inwestycja, która się zwraca. Liście ułożone dachówkowato (szczególnie u winobluszczu trójklapowego) działają jak parasol. Deszcz spływa po nich, nie dotykając muru – ściana pod pnączem jest zawsze sucha! Dodatkowo potężny system korzeniowy działa jak pompa, wyciągając setki litrów wody spod fundamentów. Zimą zimozielone pnącze (jak bluszcz) stanowi barierę dla mroźnego wiatru, a latem liście pochłaniają promienie słoneczne, ocieniając mury. Różnica temperatur na ścianie osłoniętej i nieosłoniętej latem może wynosić nawet kilkanaście stopni. Przekłada się to na oszczędności energii potrzebnej na klimatyzację i ogrzewanie rzędu 15-30% rocznie.

Ekosystem pełen pożytecznych ptaków a stary mit niechcianych owadów przechodzących przez otwarte okna

A co z robakami? Owszem, pnącza to dom dla owadów i pająków. Ale to naturalny ekosystem. Owady preferują wilgotne, zielone liście, a nie suche, gorące wnętrze naszego salonu. Ponadto, gęste pnącza to idealne miejsce lęgowe dla drobnych ptaków (np. wróbli, kosów), które stanowią naturalną armię kontrolującą populację szkodników. Jeśli boicie się pojedynczego pająka, wystarczy zamontować w oknie moskitierę. Korzyści z posiadania zielonej ściany znacznie przewyższają te drobne niedogodności.

Złudne podobieństwo między hortensją a przywarką japońską w kontekście odmiennego zapotrzebowania na wapń

Wielu ogrodników myli dwa wspaniałe cieniolubne pnącza samoczepne: hortensję pnącą oraz przywarkę japońską. Obie wspinają się za pomocą korzonków czepnych, obie pięknie kwitną na biało. Aby ułatwić Wam wybór, przygotowałem zestawienie twardych faktów na podstawie moich notatek badawczych.

Cecha botaniczna i uprawowa	Hortensja pnąca (Hydrangea anomala)	Przywarka japońska (Schizophragma hydrangeoides)
Kwiaty sterylne (ozdobne)	Składają się z 4-5 płatków (działek kielicha).	Posiadają tylko 1 duży płatek przypominający serce lub żagiel.
Wymagania glebowe (pH)	Zdecydowanie kwaśne (pH 4,5–5,5). Bardzo wrażliwa na wapń (szybka chloroza).	Lekko kwaśne, ale toleruje gleby obojętne.
Mrozoodporność	Bardzo wysoka (znosi spadki do -28°C).	Średnia, młode sadzonki mogą przemarzać w surowe zimy.
Tempo wzrostu początkowego	Szybsze ugruntowanie się na stanowisku.	Startuje wolniej (2-3 lata buduje korzeń), potem rośnie bardzo szybko.

Zapomniana metoda ukorzeniania zielonych alpinistów wykorzystująca naturalne soki z bogatych w auksyny pędów wierzbowych

Gdy kupujemy nowe rośliny pnące lub chcemy rozmnożyć własne (np. robiąc sadzonki bluszczu), często sięgamy po drogie, chemiczne ukorzeniacze. Tymczasem nasze babcie znały genialny, biologiczny sposób – „wodę wierzbową”. Pędy wierzby (Salix) są naturalnie napakowane kwasem salicylowym i auksyną – hormonem wzrostu. Oto jak przygotować ten naturalny eliksir w swoim ogrodzie:

1. Krok 1: Pozyskanie materiału. Wczesną wiosną zetnij młode, jednoroczne pędy wierzby (te najbardziej giętkie i zielone).
2. Krok 2: Przygotowanie pędów. Potnij gałązki na krótkie odcinki o długości 2-5 cm. Następnie lekko je zmiażdż młotkiem lub trzonkiem noża, aby ułatwić uwalnianie soków.
3. Krok 3: Ekstrakcja na zimno. Wrzuć zmiażdżone pędy do wiadra i zalej wodą destylowaną lub deszczówką. Odstaw w chłodne miejsce na czas od 24 godzin do 2 tygodni.
4. Krok 4: Ocena gotowości. Woda wierzbowa jest gotowa, gdy przybierze brązowawy odcień i stanie się lekko gęsta.
5. Krok 5: Aplikacja. Mocz w niej sadzonki przed posadzeniem lub podlewaj nowo posadzone pnącza samoczepne. Działa to jak ogrodnicza aspiryna, stymulując korzenie i chroniąc przed patogenami!

Ekologiczna mikstura z domowej sody oczyszczonej ratująca młode przyrosty przed niszczycielską wiosenną inwazją mszyc

Każdy, kto ma w ogrodzie wiciokrzew lub milin, wie, że wiosną ich soczyste, młode pędy są magnesem na mszyce. Zamiast od razu sięgać po ciężką chemię, stosuję w swoim ogrodzie starą, sprawdzoną miksturę. Soda oczyszczona zmienia pH na powierzchni liścia, co stwarza środowisko skrajnie nieprzyjazne dla szkodników i zarodników grzybów.

• Składniki: Wlej do opryskiwacza 1 litr ciepłej (nie gorącej!) wody.
• Substancja czynna: Dodaj 1 płaską łyżeczkę sody oczyszczonej i dokładnie wymieszaj.
• Adiuwant (zagęstnik): Dodaj kilka kropel płynu do naczyń lub odrobinę rozpuszczonego szarego mydła. Zwiększy to przyczepność cieczy do liści.
• Aplikacja: Wykonaj oprysk interwencyjny na kolonie mszyc. Uwaga: Nigdy nie wykonuj tego zabiegu w pełnym słońcu! Krople wody zadziałają jak soczewki, a soda w reakcji ze słońcem może poparzyć delikatne liście. Najlepiej robić to wcześnie rano lub pod wieczór.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Co szybko rośnie i się pnie?

Jeśli zależy Ci na błyskawicznym efekcie, wybierz rdestówkę Auberta (najszybsze pnącze, przyrasta nawet 6-8 metrów rocznie), aktinidię ostrolistną lub winobluszcz pięciolistkowy. Pamiętaj jednak, że gatunki rosnące bardzo szybko wymagają częstego cięcia korygującego i bardzo solidnych podpór, jeśli nie są to rośliny wyposażone w przylgi.

Kiedy sadzimy pnącza?

Rośliny pnące sprzedawane w pojemnikach (ukorzenione) można sadzić przez cały sezon wegetacyjny, od wiosny do jesieni. Najlepszym czasem jest jednak wczesna jesień (wrzesień – październik) lub wczesna wiosna (kwiecień). Jesienne sadzenie pozwala roślinie skupić energię na rozbudowie systemu korzeniowego przed nadejściem zimy, co gwarantuje lepszy start w kolejnym roku.

Która roślina pnąca jest najbardziej pachnąca?

Zdecydowanym faworytem w kategorii zapachu jest wiciokrzew (szczególnie wiciokrzew pomorski i japoński). Ich kwiaty uwalniają niezwykle intensywny, słodki i ciężki aromat, który jest najbardziej wyczuwalny późnym popołudniem i wieczorem. Cudownie i bardzo egzotycznie pachnie również akebia pięciolistkowa (delikatny zapach czekolady z wanilią) oraz glicynia.

Na co chorują pnącza?

Pnącza, zwłaszcza te rosnące w dużym zagęszczeniu, najczęściej zapadają na choroby grzybowe, takie jak mączniak prawdziwy (biały nalot na liściach) czy szara pleśń (Botrytis cinerea). Z problemów szkodnikowych najczęstsze są inwazje mszyc na młodych pędach oraz ataki przędziorków w okresach długotrwałej suszy. Odpowiednie cięcie prześwietlające i profilaktyczne opryski ekologiczne (np. z sody oczyszczonej) skutecznie minimalizują to ryzyko.