Niska krzewinka o wielobarwnych liściach koloru żółto-czerwono-zielonego. Doskonale nadaje się na niskie rabaty, do obsadzania murków, ścieżek. Na zimę zaleca się okrywanie liśćmi.
Wolno rosnąca, miniaturowa odmiana świerka o kulistym pokroju i niebieskiej barwie igieł. Powinna być sadzona w zacisznych, osłoniętych, ale nie zacienionych stanowiskach.
Rośnie regularnie kulisto, szeroko. Bardzo gęsto ułożone gałązki mają intensywnie zieloną barwę, zimą brązowieją. Jest wytrzymała na mróz, dobrze znosi zanieczyszczone środowisko. Doskonała na niskie żywopłoty i do kompozycji w dużych pojemników. Wys. 30 - 50 cm. Wielkość sadz. 15-20 cm.
Młode liście zebrane na wiosnę, można mrozić lub suszyć. Aromatyczny lubczyk stanowi dodatek do zup, bulionów i pieczeni. Bardzo często wykorzystujemy również korzenie lubczyku, zawierające m.in.: olejki eteryczne, związki żywicowe, cukry i kwasy organiczne.
Jedna z najbardziej dekoracyjnych odmian turzyc, o liściach czerwonawo zabarwionych, sprawiających wrażenie zasychających. Najlepiej rośnie na glebie świeżej, wilgotnej. Doskonale wygląda sadzona pojedynczo w ogrodzie żwirowym. Zimą wymaga zabezpieczenia przed mrozem.
Czynnikiem etiologicznym choroby określonej jako bakteryjna cętkowatość pomidorów jest bakteria Pseudomonas syringae. Bakteria ta najczęściej atakuje rośliny rosnące na uprawach polowych, ale zdarza się również pod osłonami. Niestety ofiarą cętkowatości często pada również papryka, rosnąca w pobliżu zainfekowanych pomidorów.
Nie każdy ogród musi mieć oczko wodne, ale każde oczko wodne uczyni ogród piękniejszym! Wodny ogród to bajeczne miejsce, które przyciąga do siebie magiczną aurą i sprawia, że przebywanie w jego sąsiedztwie staje się ukojeniem dla duszy. Tak niewiele potrzeba aby nasz ogród stał się wyjątkowy i niezwykły, bogatszy o nowe dźwięki i refleksy wodne…
Jeden z najniższych rozchodników, tworzy gęstą darń. Zdobi drobnymi ale grubymi liśćmi. Całkowicie pokrywa się żółtymi kwiatami. Stosowany w ogrodach skalnych i naturalistycznych. Kwiaty rozwijają się w miesiącu czerwcu oraz lipcu i wyrastają na krótkich szypułkach lub są prawie siedzące, zebrane w małe nibybaldachy lancetowate, mają gwiazdkowato rozstawione płatki.
Niewielkie australijskie drzewo o największych kwiatach wśród roślin strączkowych. Są one koloru kości słoniowej, osiągając długość 15 cm. Dodatkowo jej ciekawa, gruba kora i pierzaste liście powodują że jest bardzo często sadzona w Australii jako roślina ozdobna.