Jedna z najczęściej uprawianych bylin, posiada szerokie, żywo zielone liście. Górne listki okwiatu znacznie mniejsze od listków dolnych.Liście zasychają jesienią. Kwiaty koloru fioletowego, liczne. Kwitnienie przypada w lipcu.
Bylina ta najładniej wygląda w grupowych nasadzeniach. Tworzy podziemne rozłogi. Pędy pokładające się lub wyprostowane. Liście lancetowate, niekiedy wcinane. Kwiaty białe, różowiejące w miarę przekwitania, silnie pachnące.
Atrakcyjna bylina , która posiada płożące pędy, porośnięte dużymi jajowatymi, zimozielonymi liśćmi. Pędy i liście pokrywa długi, gęsty , biały kutner. Posiada małe, niepozorne kwiaty w kolorze różowopurpurowym, zebrane w luźne kłosowate kwiatostany, ozdobne w pierwszej fazie kwitnienia, później należy je ściąć.
Ta obficie kwitnąca roślina doskonale wygląda zarówno w ogródkach skalnych jak i na skalniaku. Należy ją sadzić tam, gdzie gleba jest bardzo przepuszczalna.
Tworzy zwarte kępy, uprawiana głównie dla pięknego zapachu kwiatów.
Roslina często uprawiana w Andach - Indianie nazywają ją małą pomarańczą. Posiada ładne, ciemnozielone ulistnienie, jednak najcenniejsze są pomarańczowe owoce. Osiągają one wielkości dużego pomidora, w Kolumbi i Ekwadorze produkowany jest z nich egzotyczny napój. Jednak sok traci sporo swojego aromatu, dlatego eksportowane są również owoce.
Odmiana drobnocebulowa naturalnie występująca w Ameryce Północnej. Kwiaty jej są w kształcie niebieskofioletowych dzwonków zebranych w baldachy, osiąga wysokość od 30 do 50 cm. Wymaga gleby przepuszczalnej, żyznej, stanowisko słoneczne.
Niewielkie australijskie drzewo o największych kwiatach wśród roślin strączkowych. Są one koloru kości słoniowej, osiągając długość 15 cm. Dodatkowo jej ciekawa, gruba kora i pierzaste liście powodują że jest bardzo często sadzona w Australii jako roślina ozdobna.
Lilie zaliczane są do najwytworniejszych, ale jednocześnie do bardzo wymagających kwiatów lata. Najlepiej rośnie na glebie próchniczej, pulchnej. Jej piękne czerwone kwiaty sa wspaniałą ozdobą. Wyrasata do 120 cm.